In Orfeu Negro – in het buitenland ook wel bekend als Black Orpheus – komt de jonge, naïeve Euridice naar de grote stad Rio de Janeiro. Op de vlucht voor de dood belandt ze in de muzikale gekte van het jaarlijkse carnaval en ontmoet daar casanova Orfeu, wiens gitaarspel mens en dier verrukt en waarvan zelfs wordt gezegd dat het de zon kan doen opkomen.

Elk oorspronkelijk element is vertaald naar de nieuwe context: een verlaten tramremise doet dienst als de onderwereld – met een personage genaamd Hermes als bewaker – en via een dalende wenteltrap die doet denken aan de beroemde afdaling in het originele verhaal, komt Orfeu terecht in een Afro-Braziliaanse voodooceremonie, alwaar hij contact maakt zijn gestorven geliefde.

Lancering bossanova
Ondanks de hier en daar middelmatige acteerprestaties van de beeldschone maar van de straat geplukte amateuracteurs, en de voor hedendaagse maatstaven ridicule figuur van de dood – inclusief masker en maillot – is de film legendarisch. Niet alleen om de poëtische dialogen of de kleurrijke cinematografie, maar vooral om de muziek. De soundtrack van Antonio Carlos Jobim en Luiz Bonfá markeerde namelijk het begin van de wereldwijde bekendheid van de bossanova.

Vanaf de jaren zestig werden nummers uit deze film, zoals Manha de Carnaval en A Felicidade, verder gepopulariseerd door João en Astrud Gilberto, en tot op de dag van vandaag, inmiddels bekend als standards, eindeloos gecoverd.