Eliza Marshall – Eternal Birth19 juli, 2026

One World / Xango

Hoeveel clichés kun je in een album proppen? Dat is de vraag waar fluitspeler Eliza Marshall (die onder meer bij Peter Gabriel speelde) een antwoord op heeft gezocht, én gevonden. Marshall draagt alle leven op deze aarde een warm hart toe. Dat is lovenswaardig. Maar dat doet ze met muziek vol gemeenplaatsen. Engelenkoortjes, zoetgevooisde fluitklanken, Afrikaansig slagwerk en dito ritmiek, galm, semi-poëtische voordracht – het kan niet op. Alsof ze ChatGPT als prompt ‘newage gedachtegoed’ en ‘muziek’ gegeven heeft, en met de uitkomsten aan de slag gegaan is. Houd me ten goede, er zijn ergere muzikale uitingen op deze planeet dan Eternal Birth. In een aantal nummers produceert Marshall aanstekelijke ritmes, maar ze blijft ruim binnen de grenzen van wat je met verbeeldingskracht vermag. Ze wijkt geen centimeter van voorspelbare paden. Niet dat ik wil pleiten voor een testosteronoverladen aanval op iedereen die de fragiele balans van onze leefomgeving dreigt te verstoren, maar met dit album slaat Marshall geen deuk in een muzikaal pakje boter. Titels als Roots Entwined en On and On wijzen al een bepaalde kant op. Ze maakt die belofte ruimschoots waar. Ik heb het album twee keer beluisterd. Liever geen derde keer. (René van Peer)


<iframe data-testid="embed-iframe" style="border-radius:12px" src="https://open.spotify.com/embed/album/68IBhnXv8gw9NVehPORgBF?utm_source=generator&si=5e604ccf46a34677" width="100%" height="352" frameBorder="0" allowfullscreen="" allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy"></iframe>

«« terug naar overzicht