Singulair in Luik Ton Maas - donderdag 22 juni, 2017

Singular Artists, Singular Musics, zo luidde het motto van de tweede editie van het Homerecords Festival in Luik. Er waren wederom aangename verrassingen maar ook een enkele teleurstelling.

CF diag

Enerverend was het optreden van Clarinet Factory uit de Tsjechische Republiek. Vier mannen met conservatoriumdiploma in de zak, een onbedwingbare liefde voor de minimal muziek van Glass en Reich en een open oor voor invloeden uit alle windstreken, vormen al sinds hun studietijd een soort muzikale werkplaats. Met hun onafscheidelijke (bas)klarinetten hebben ze een eigenzinnig muzikaal landschap gecreëerd. Soms zijn invloeden van elders duidelijk hoorbaar, soms zijn ze alleen herkenbaar voor ingewijden. Het industriële in de naamgeving klinkt ook door in de gestaalde perfectie van hun samenspel. Het viertal opereert als een organisme met weliswaar vier zielen maar slechts één gedachte. Zingen kunnen de heren ook, maar er is één stem in hun gelederen die speciaal vermeld dient te worden. Als Vojtech Nydl de vocalen voor zijn rekening neemt – wat hij gelukkig met regelmaat doet – voel je meteen dat die bezieling niet uit de keel komt maar recht uit het hart.

CF 2

Dat de uit Brazilië afkomstige Osman Martins meteen na het Tsjechische viertal mocht proberen de harten te veroveren, bleek ondanks de lichtvoetigheid van zijn muziek niet bepaald een uitdaging. Met rugdekking van het soepel en swingend spelende strijkkwartet Quator MP4 en een percussionist liet hij een virtueel zonnetje doorbreken in het laatste avondlicht, dat nog naschemerde door het enorme glazen dak van Cité Miroir, een voormalig zwembad in hartje Luik.

Osman groep
Osman alleen

Ook het volgende optreden, door rietblazer Steven Kamperman en draailierpionier Valentin Clastrier, behoorde tot de hoogtepunten van de avond, al was hun muziek van aanzienlijk hoger abstractieniveau dan de onbekommerde zomerzotheid van Martins cs. Na afloop bleken de heren nogal gefrusteerd vanwege het falen van Clastriers elektronica, maar daar had volgens mij in de zaal niemand iets van gemerkt.

Valent
Valent 2

Eerder op de avond zorgde de groep Lara met hun aan de jaren zeventig refererende neo-folkrock voor dansbaar verpozen, al nodigde de statige marmeren entourage daar niet bepaald voor uit. Overtuigender dan hun plaat was het live-optreden van Auster Loo, het duo van percussionist Simon Leleux en fluitiste Lydie Thonnard. Vanwege de problematische zwembadakoestiek hield iedereen zijn hart vast bij de gedachte aan de darabouka (vaastrommel) van Leleux, maar dankzij de speciaal uit Parijs overkomen geluidstechnicus klonk zelfs die perfect.

Steven
duo

Een ander nadeel van de locatie was het feit dat de artiesten moesten optreden op een hoog gelegen balkon achter een balustrade, met op slechts enkele meters afstand een enorm trapgat. Als toeschouwer stond je daardoor voor de lastige keuze tussen een plekje met nekkramp vooraan, of een stoel met uitzicht op grote afstand van het podium. Ronduit teleurstellend was het optreden van zangeres Lara. Sympathiek maar braaf liedjesrepertoire, dat flets afstak tegen het verzamelde talent van de ‘concurrentie’.

duo 2

Een ander punt van kritiek waren de gesproken inleidingen bij de afzonderlijke showcases. De ongetwijfeld poëtische teksten waren vooraf opgenomen en werden in twee talen via de PA afgespeeld. Het Franstalige origineel had nog wel iets dankzij de plechtstatige voordracht, maar de Engelse vertaling klonk amateuristisch en was niet altijd verstaanbaar. En bij elkaar opgeteld - en voorzien van een vast instrumentaal intro – waren ze ook gewoon veel te lang. De volgende editie van het Homerecords Festival zal plaatsvinden op een andere locatie in Luik, zo liet labelchef Michel van Achter weten.


meer blogs
Jair Tchong - 3 augustus, 2017
Ton Maas - 26 juni, 2017
Ton Maas - 22 juni, 2017
Ton Maas - 22 juni, 2017
Ton Maas - 8 juni, 2017